Aller au contenu‘Laat me het uitleggen,’ fluisterde ze.
‘Waar is de doos?’
Ze begon te huilen.
‘Ik wilde je niet pijn doen.’
‘Waar is de doos, Claire?’
Ze keek naar de grond.
‘Ik heb hem gevonden toen ik je spullen opruimde.’
‘Waarom heb je hem meegenomen?’
Claire haalde diep adem.
‘Omdat ik bang was.’
‘Waarvoor?’
Ze keek me eindelijk aan.
‘Voor wat erin zat.’
Ik begreep er niets van.
Claire liep naar haar slaapkamer, pakte een sleutel uit een lade en opende een klein kastje.
Daar lag de blauwe doos.
Mijn handen trilden toen ik hem opende.
Alles zat erin.
Behalve één ding.
De brief van Sarah.
‘Waar is de brief?’ vroeg ik.
Claire begon opnieuw te huilen.
‘Ik heb hem gelezen.’
Mijn hart brak.
‘Waarom?’
Ze antwoordde nauwelijks hoorbaar:
‘Omdat Sarah in die brief over mij schreef.’
Ik keek haar verbijsterd aan.
‘Dat kan niet. Sarah heeft jou nooit gekend.’
Claire sloeg haar ogen neer.
‘Dat dacht jij.’
Toen haalde ze een tweede envelop uit de doos.
Op de voorkant stond mijn naam.
Maar het handschrift was dat van Sarah.
Ik opende de envelop met bevende vingers.
Er stond maar één zin:
“Als je dit ooit leest, moet je weten dat Claire niet toevallig in jouw leven is gekomen.”
Ik keek naar Claire.
‘Wie ben jij?’
Ze huilde nu openlijk.
En toen vertelde ze eindelijk de waarheid.
Claire was niet zomaar een vrouw die ik twee jaar geleden toevallig in een speelgoedwinkel had ontmoet.
Ze kende Sarah.
Veel beter dan ik ooit had kunnen vermoeden.
En wat ze daarna vertelde, veranderde alles wat ik dacht te weten over de dood van mijn vrouw.
Maar het meest angstaanjagende was wat Ari vervolgens zei.
Ze pakte mijn hand vast en fluisterde:
‘Papa… Claire heeft niet alleen mama’s doos meegenomen.’
Ik keek naar mijn dochter.
‘Wat dan nog?’
Ari wees naar de muur van Sarah’s kamer.
‘Ze heeft daar elke nacht achter de muur gekeken.’
Mijn bloed stolde.
Claire deed een stap achteruit.
En op dat moment hoorde ik vanuit de muur een zacht, mechanisch geluid.
Alsof ergens achter het behang een apparaat nog steeds aan stond.