‘Nee. Ik was wakker.’

Ik stond op.

‘Wat heb je precies gezien?’

Ari begon te vertellen.

‘Een paar nachten geleden werd ik wakker omdat ik dorst had. Ik liep naar beneden. Toen zag ik Claire in mama’s kamer. Ze had een doos in haar handen.’

Claire sprong overeind.

‘Dat is niet waar!’

Voor het eerst sinds ik haar kende, hoorde ik paniek in haar stem.

Ik keek haar aan.

‘Welke doos?’

Claire zei niets.

Ari antwoordde:

‘De blauwe doos.’

Mijn lichaam verstijfde.

Ik kende die doos.

Daarin bewaarde Sarah de belangrijkste herinneringen aan onze dochter: haar eerste echo, het ziekenhuisbandje, foto’s en een brief die Sarah vlak voor de bevalling voor Ari had geschreven.

Ik liep onmiddellijk naar boven.

De deur van Sarah’s kamer stond op een kier.

Ik opende de kast.

De blauwe doos was verdwenen.

Ik draaide me langzaam om.

Claire stond achter me.

Haar gezicht was bleek…………

Lees verder op de volgende pagina.