Aller au contenuVijf minuten later veranderde de sfeer in het stadion. De omroeper kwam terug op de speakers. ‘Dames en heren, voordat onze spelers het veld betreden, willen we vandaag iemand in het bijzonder bedanken.’ Het publiek begon te juichen. Ik keek naar opa. Hij zat stil in zijn stoel en keek naar het veld. De omroeper … Lire la suite
Ik las de eerste zin opnieuw. “Lieve mama, je hebt GEEN IDEE wat er die dag werkelijk is gebeurd. De persoon die mij van je heeft weggenomen was NOOIT een vreemde.” Mijn handen begonnen te trillen. Ik ging zitten voordat mijn benen het voor mij deden. De brief vervolgde: “Ik herinner me niet alles van … Lire la suite
Ik volgde de zwarte SUV door drie straten. Mijn handen trilden op het stuur. Ik wist dat het gevaarlijk kon zijn om iemand te achtervolgen die misschien iets slechts van plan was, maar ik kon niet zomaar terug naar mijn moeders huis rijden. Niet nadat ik Tyler met een koevoet en een glassnijder had gezien. … Lire la suite
De volgende ochtend dacht ik dat het verhaal voorbij was. Dat was het niet. Om half negen kreeg ik een bericht van Toby. “Mam, kun je vanmiddag thuis zijn?” Ik antwoordde meteen. “Natuurlijk. Is alles goed?” Hij reageerde bijna onmiddellijk. “Ik moet je iets vertellen.” Toen hij die middag thuiskwam, zag ik meteen dat er … Lire la suite
Claire keek naar onze dochter. Ze zei niets. De verpleegkundige dacht waarschijnlijk dat ze gewoon overweldigd was. Ik dacht hetzelfde. Tot Claire haar hoofd schudde. ‘Nee.’ Ik verstijfde. ‘Wat bedoel je?’ Ze keek naar mij, en haar ogen vulden zich met tranen. ‘Ze is precies zoals ik.’ Ik glimlachte onzeker. ‘Dat is toch mooi?’ Claire … Lire la suite
Ik staarde naar de envelop. ‘Wat bedoelt u met “ik kan het niet meer weigeren”?’ De advocaat ging tegenover me zitten. ‘Uw vader heeft zijn testament bijna twee jaar geleden aangepast.’ ‘En?’ ‘U bent daarin opgenomen.’ Ik lachte bitter. ‘Daar heb ik geen probleem mee. Ik wil zijn geld niet.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat … Lire la suite
‘Wat zei ze?’ Brenda huilde nog harder. ‘Je moeder wist dat iemand haar spullen probeerde weg te halen.’ Ik verstijfde. ‘Wat bedoel je?’ ‘Luister zelf.’ Ze stuurde het geluidsfragment door. Ik drukte op afspelen. Eerst hoorde ik alleen het zachte geluid van wind. Daarna mijn moeders stem. Zwak. Maar helder. ‘Als je dit hoort, betekent … Lire la suite
Op de foto stond een jong meisje. Ze had een bleke huid, bijna witte haren en lichte wenkbrauwen. Ik herkende haar gezicht niet. Maar ik herkende de ogen. Het waren dezelfde ogen als die van Lily. Mijn hart begon sneller te slaan. Ik wilde het bericht wegvegen toen Diane plotseling de keuken binnenkwam. Ze bleef … Lire la suite
‘Doe het maar.’ Ryan keek me aan alsof hij die reactie niet had verwacht. ‘Wat?’ ‘Doe die test.’ Mijn stem was zwak, maar duidelijk. ‘Ik heb niets te verbergen.’ De verpleegkundige keek ongemakkelijk van mij naar Ryan. ‘Meneer, het laboratorium kan een vaderschapstest uitvoeren, maar daar zijn procedures voor.’ ‘Doe wat nodig is,’ zei Ryan. … Lire la suite
Damien draaide zich om. Zijn moeder kwam haastig door de menigte gelopen. Evelyn Mercer. Ze was nog steeds elegant gekleed, met haar perfect gestylde haar en dezelfde koude blik die ik me van vijf jaar geleden herinnerde. Maar nu was er iets anders. Angst. Echte angst. Ze keek eerst naar mij. Toen naar Ethan. Toen … Lire la suite