Aller au contenuHij sloeg zijn ogen neer.
Voor het eerst voelde hij zich ongemakkelijk.
Een week later werd het appartement officieel te koop gezet.
Er kwamen regelmatig bezichtigingen.
Iedere keer maakte Regina het huis netjes schoon, hoewel ze wist dat het binnenkort niet langer hun thuis zou zijn.
Tijdens een van de bezichtigingen kwam Zhanna onverwacht binnen.
Ze liep met de makelaar mee alsof zij de eigenaar was.
Toen de bezoekers vertrokken waren, zei ze luid genoeg zodat iedereen het kon horen:
« Gelukkig ziet niemand dat Regina hier al jaren gratis woont. »
Er viel een stilte.
Zelfs de makelaar keek verbaasd op.
Regina bleef kalm.
« Gratis? »
« Ja. »
Regina liep rustig naar de kast, pakte de map met documenten en legde die op tafel.
« Volgens mijn administratie heb ik ruim vierhonderdduizend roebel betaald aan verbeteringen in dit appartement. »
Ze schoof de bonnetjes één voor één naar voren.
« Nieuwe kunststof kozijnen. »
« Nieuwe leidingen. »
« Nieuwe wasmachine. »
« Renovatie van de kinderkamer. »
De makelaar keek aandachtig naar de documenten.
Zhanna werd rood.
« Dat doet er helemaal niet toe. »
Regina glimlachte vriendelijk.
« Misschien niet voor jou. »
Tamara Nikolajevna bladerde zwijgend door de papieren.
Na enkele minuten keek ze haar schoondochter aan.
« Heb jij dit allemaal betaald? »
« Ja. »
« Waarom heb je dat nooit gezegd? »
« Omdat niemand het ooit gevraagd heeft. »
Niemand zei nog iets.
Voor het eerst sinds jaren was het niet Regina die zich moest verdedigen.
Zhanna stond op.
« Nou, ik ga. »
Niemand hield haar tegen.
Die avond zat Viktor lang zwijgend op de bank.
Eindelijk verbrak hij de stilte.
« Het spijt me. »
Regina keek hem rustig aan.
« Waarvoor precies? »
« Voor alles. »
Ze wachtte.
Maar er kwam niets meer.
Geen uitleg.
Geen verantwoordelijkheid.
Alleen twee woorden.
« Het spijt me. »
Regina stond op en bracht Polina naar bed.
Toen ze terugkwam, zei ze zacht:
« Een excuus verandert niets aan jaren van zwijgen. »
Viktor knikte langzaam.
Hij wist dat ze gelijk had.
Voor het eerst begon hij te begrijpen dat niet de woorden van zijn zus hun huwelijk hadden beschadigd.
Het was zijn eigen stilte geweest.
En sommige stiltes blijken uiteindelijk veel duurder te zijn dan welke ruzie dan ook.