Aller au contenuToen ze die avond alleen waren, begon Viktor onrustig door de woonkamer te lopen.
« We hebben misschien zes weken voordat de verkoop rond is, » zei hij. « Misschien kunnen we tijdelijk bij Zhanna wonen. »
Regina keek hem aan.
« Bij Zhanna? »
« Ja… gewoon totdat we iets gevonden hebben. »
Ze glimlachte flauwtjes.
« Denk je echt dat je zus mij onder haar dak wil hebben? »
Viktor antwoordde niet.
Hij wist het antwoord zelf ook.
De volgende ochtend begon hij online naar huurwoningen te zoeken. De prijzen vielen hem zwaar tegen. Voor een klein appartement moesten ze bijna de helft van zijn salaris betalen.
« Hoe doen andere mensen dat toch? » mompelde hij.
Regina zei niets.
Ze kende het antwoord al.
Die zaterdag kwam Zhanna opnieuw langs. Zodra ze hoorde dat Tamara het appartement ging verkopen, begon ze meteen haar mening te geven.
« Misschien is dit juist een goede kans, » zei ze terwijl ze koffie inschonk. « Regina kan weer bij haar ouders gaan wonen. Dan heeft Viktor minder zorgen. »
Regina keek rustig op.
« Mijn ouders wonen vierhonderd kilometer verder. »
« Nou en? Dat is toch geen probleem? »
« Voor Polina wel. »
Zhanna lachte.
« Ach, kinderen wennen overal aan. »
Viktor hoorde elk woord.
Zoals altijd bleef hij stil.
Regina stond op, pakte Polina bij de hand en liep zonder een woord naar boven.
Die avond haalde ze de oude schoenendoos uit de kast.
Ze legde alle bonnetjes, facturen en bankafschriften netjes op tafel.
Viktor keek verbaasd.
« Wat ben je aan het doen? »
« De administratie. »
« Waarom nu? »
« Omdat ik precies wil weten hoeveel ik de afgelopen jaren in dit appartement heb geïnvesteerd. »
Hij bladerde zwijgend door de stapel papieren.
Nieuwe ramen.
Wasmachine.
Loodgieterswerk.
Behang.
Elektrische installatie.
Overal stond Regina’s naam als betaler.
« Ik wist niet dat het zoveel was, » fluisterde hij.
« Dat wist je niet omdat je het nooit hebt gevraagd………….