Aller au contenuOleg keek nog steeds naar de vloer. Zijn stilte deed Svetlana meer pijn dan alle woorden die zijn moeder ooit tegen haar had gezegd.
« Is dat alles wat je te zeggen hebt? » vroeg ze rustig.
Hij haalde diep adem.
« Ik wilde geen ruzie. Mam maakt zich altijd zorgen. Ik dacht dat het nooit zover zou komen. »
Svetlana schudde langzaam haar hoofd.
« Maar je wist ervan. »
Na enkele seconden knikte hij.
« Ja. »
In de kamer viel een zware stilte.
Rimma Nikolaïevna voelde dat haar zoon eindelijk iets had toegegeven en probeerde onmiddellijk de controle terug te nemen.
« Zie je wel? » zei ze. « Hij heeft niets verkeerd gedaan. Een moeder wil alleen dat haar kind beschermd is. »
Svetlana sloot het schrift en legde haar hand erop.
« Beschermen is iets anders dan plannen maken om iemands eigendom af te pakken…………