Ik herkende onmiddellijk Amelia’s handschrift.

« Lieve mama,

Als je deze brief leest, betekent het dat alles anders is gelopen dan ik had gehoopt. Ik kan nu niet uitleggen waarom ik moest vertrekken. Ik wilde je beschermen. Vertrouw Patricia. Zij weet niet alles, alleen wat ik haar moest vertellen. »

Mijn zicht werd wazig door de tranen.

« Beschermen? Waartegen? » vroeg ik.

Patricia schudde haar hoofd.

« Ze heeft me nooit alles verteld. Alleen dat ze dacht dat iemand haar volgde. Eerst geloofde ik haar niet. »

We namen het doosje mee naar binnen. Samen bekeken we het notitieboekje.

Amelia had wekenlang kleine gebeurtenissen opgeschreven. Ze had verschillende keren dezelfde onbekende auto beschreven die in de straat stond geparkeerd. Ze had ook genoteerd dat iemand haar foto’s leek te maken wanneer ze uit school kwam.

Ik schrok.

Waarom had ze niets tegen mij gezegd?

Patricia keek naar de vloer.

« Ze wilde u geen angst aanjagen. Ze dacht dat het vanzelf zou stoppen. »

Op de USB-stick stonden foto’s die Amelia zelf had gemaakt. Ze had geprobeerd de onbekende auto vast te leggen. Op één van de foto’s was slechts een deel van een kenteken zichtbaar.

Dat was onvoldoende om iemand te identificeren, maar het gaf de politie eindelijk een nieuw aanknopingspunt.

De recherche nam de brief, het dagboek en de foto’s serieus. Moderne technieken maakten het mogelijk om details op de beelden te verbeteren die jaren eerder nauwelijks zichtbaar waren.

Na enkele weken kregen we bericht.

De auto bleek ooit eigendom te zijn geweest van een particulier die hem kort daarna had verkocht. Na uitgebreid onderzoek ontdekten de rechercheurs dat Amelia waarschijnlijk langere tijd was gevolgd door iemand die inmiddels was overleden. Er werd echter geen bewijs gevonden dat haar lot definitief kon verklaren.

Het onderzoek werd opnieuw geopend.

Hoewel er nog steeds geen volledige antwoorden kwamen, voelde ik voor het eerst sinds lange tijd dat er beweging was…………

Lees verder op de volgende pagina.