Amelia’s verdwijning had een diepe wond achtergelaten die nooit echt was genezen. Toen Patricia haar hand opende, lag er geen menselijk overblijfsel in haar hand, maar een klein metalen doosje. Het was bedekt met aarde en roest. Aan het deksel hing een zilveren bedeltje in de vorm van een vlinder, precies hetzelfde symbool dat Amelia al sinds haar kindertijd overal op tekende.

Ik voelde mijn knieën trillen.

« Waarom heb je dit al die tijd verborgen? » vroeg ik met gebroken stem.

Patricia begon opnieuw te huilen.

« Ik was bang, » fluisterde ze. « Amelia heeft me laten beloven dat niemand dit zou vinden, tenzij er een heel jaar voorbij was zonder enig nieuws. »

Met bevende vingers maakte ik het doosje open.

Binnenin lag een brief, zorgvuldig opgevouwen in een plastic zakje om hem tegen vocht te beschermen. Daarnaast lag een klein notitieboekje en een USB-stick……………..

Lees verder op de volgende pagina.