Ik tilde het matras voorzichtig op.

Mijn handen trilden zo erg dat ik nauwelijks kracht had om het vast te houden.

Daaronder lag geen stapel geld, geen geheim medisch dossier en ook geen bewijs van verraad.

Er lag een dikke bruine envelop, zorgvuldig dichtgeplakt. Bovenop stond met Bens handschrift:

« Voor Emma. Alleen openen als je het zelf ontdekt. »

Mijn adem stokte.

Ik keek naar de badkamerdeur. Ik hoorde het zachte geluid van stromend water.

Langzaam opende ik de envelop.

Binnenin zaten foto’s van ons samen, vanaf onze kindertijd. Op elke foto had Ben een kleine datum geschreven en een korte herinnering.

« De dag waarop je me je laatste stuk chocolade gaf. »

« Onze eerste schooldans. »

« De dag waarop ik wist dat ik ooit met je zou trouwen…….. …………

Lees verder op de volgende pagina.