‘Mama.’

Ze legde haar hand op zijn schouder.

Toen keek ze naar mij.

‘Ik had niet gewild dat het op deze manier zou gebeuren.’

Ik keek naar de jongens.

‘Zijn zij…?’

Ze knikte.

‘Ja.’

Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.

‘Mijn kinderen?’

Elena sloot haar ogen.

‘Onze kinderen.’

Ik kon niet ademen.

Ik keek naar Lucas.

Toen naar zijn broer.

De gelijkenis was onmogelijk te ontkennen.

‘Maar de artsen…’

‘Ik weet wat ze je vertelden.’

‘Ze zeiden dat ik geen kinderen kon krijgen.’

‘Dat klopt.’

Ik fronste.

‘Wat?’

Elena liep langzaam naar me toe…………..

Lees verder op de volgende pagina.