En terwijl ik de brief langzaam openmaakte, klonk er plotseling een stem uit de draaideuren achter me.

‘Alex?’

Mijn hele lichaam verstijfde.

Ik kende die stem.

Ik kende iedere nuance ervan.

Zeven jaar lang had ik mezelf verteld dat ik hem vergeten was.

Maar je vergeet een stem niet van iemand van wie je ooit dacht dat je samen oud zou worden.

Ik draaide me langzaam om.

En daar stond ze.

Elena.

De vrouw die ik zeven jaar geleden voor het laatst had gezien.

Mijn voormalige verloofde.

Ze zag er ouder uit.

Vermoeider.

Maar haar ogen waren hetzelfde.

Ze keek naar mij alsof ze wist dat mijn hele leven in dat ene moment zou veranderen.

‘Elena?’

Mijn stem brak.

De twee jongens kwamen onmiddellijk overeind.

De jongen die Lucas heette liep naar haar toe………….

Lees verder op de volgende pagina.