Aller au contenuToen de zon de volgende ochtend opkwam, was het huis nog stil.
Mariana zat al uren aan de keukentafel. Voor haar stond een kop koffie die inmiddels koud was geworden. Haar kale hoofd voelde vreemd licht aan, maar elke keer dat ze haar spiegelbeeld in het donkere raam zag, herinnerde ze zichzelf aan één ding:
Ze was niet het slachtoffer meer.
Boven hoorde ze voetstappen.
Eerst Eleanor.
Daarna Daniel.
Ze kwamen de trap af alsof het een gewone ochtend was.
« Waarom ruik ik geen ontbijt? » vroeg Eleanor meteen.
Mariana keek niet eens op van haar laptop.
« Geen idee. »
Eleanor fronste.
« Wat bedoel je met geen idee? Je zou al lang bezig moeten zijn. »
Daniel trok een stoel naar achteren en ging zitten.
« Mariana, laten we geen ruzie maken. Mam bedoelt het goed. »
Mariana sloot langzaam haar laptop.
« Bedoelt ze het goed? » vroeg ze rustig.
Daniel zuchtte.
« Je weet wat ik bedoel. »
Voordat iemand verder kon spreken, ging Daniels telefoon af.
Hij keek op het scherm.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
« Wat? »
Hij luisterde enkele seconden.
« Hoe bedoel je, de betaling is niet ontvangen? »
Mariana nam een slok koffie.
Eleanor keek verward tussen hen in.
« Welke betaling? »
Daniel stond op.
« De autolening. »
Op datzelfde moment begon Eleanors telefoon te rinkelen.
Zij nam op.
Na minder dan een minuut werd haar gezicht spierwit.
« Wat bedoelt u dat mijn verzekering is opgeschort? »
Mariana bleef zwijgen……………