Maar omdat ik haar wilde geloven.

Na bijna een uur stond ik op en pakte mijn oude leren map uit mijn tas.

Die map had ik nooit aan Emily laten zien.

Daarin zaten de eigendomsakte van het huis, mijn testament en enkele documenten die ik drie maanden eerder bij mijn advocaat had laten opstellen.

Ik opende de laatste envelop.

Daarin stond één zin die ik die middag nog had gelezen:

“Het huis blijft uitsluitend uw eigendom zolang u leeft. Niemand anders heeft het recht het te verkopen, te verhuren of er beslissingen over te nemen zonder uw schriftelijke toestemming.”

Ik glimlachte bitter.

Ryan wist dat blijkbaar niet.

Of hij dacht dat ik zo oud en moe was dat ik mezelf niet meer zou verdedigen.

Mijn telefoon ging opnieuw.

Deze keer was het niet Emily.

Het was mijn advocaat, meneer Harris.

Ik nam op.

‘Mevrouw Caldwell?’

‘Ja.’

Hij zweeg even.

‘Is er iets gebeurd?’

Ik keek naar de sneeuw buiten.

‘Ja.’

‘Heeft het te maken met uw schoonzoon?’

Ik verstijfde.

‘Hoe weet u dat?’

‘Omdat hij mij gisteren heeft gebeld.’

Mijn adem stokte.

‘Wat wilde hij?’

Meneer Harris zuchtte.

‘Hij stelde vragen over het huis.’

Ik ging rechtop zitten.

‘Welke vragen?’

‘Hij wilde weten of u van plan was het huis aan Emily over te dragen.’

Mijn vingers klemden zich om de telefoon.

‘En wat hebt u gezegd?’

‘Dat ik daar niets over mocht bespreken zonder uw toestemming.’

Ik stond op.

‘Heeft hij nog iets gezegd?’

Er viel een lange stilte………….

Lees verder op de volgende pagina.