Mijn vader keek me een paar seconden zwijgend aan.

Toen zuchtte hij diep.

‘Claire… je begrijpt het verkeerd.’

‘Dan heb je nu de kans om het uit te leggen,’ zei ik, terwijl ik Emily stevig bij me hield. ‘Waarom was deze deur op slot? Waarom moest ze zwijgen? En wat staat daar onder dat laken?’

Mijn vader keek naar Emily.

‘Ik wilde dat jij het pas zou zien wanneer het klaar was.’

Ik trok het laken met één ruk weg.

En toen bleef ik stokstijf staan.

Onder het laken stond een enorme, prachtig bewerkte houten keuken.

Kleine kastjes. Een fornuisje. Een miniatuurtafel. Zelfs een oven waarin kleine speelgoedtaartjes konden worden gebakken.

Maar dat was niet het enige.

Aan de muur hingen tientallen ingelijste foto’s.

Foto’s van mijn moeder.

Foto’s van mij als klein meisje………….

Lees verder op de volgende pagina.