Maar niemand bewoog.

Dus pakte Claudia haar eigen handtas.

« Laat maar. »

Ze draaide zich naar mij.

« Mijn chauffeur wacht buiten. »

Binnen zestig seconden liepen we naar de voordeur.

Mijn moeder riep nog iets achter ons aan.

Ik hoorde het niet eens meer.

Mijn aandacht lag volledig bij Sylvie.

De rit naar het ziekenhuis duurde acht minuten.

Die voelden als uren.

Toen we aankwamen, stond het medisch personeel vrijwel direct klaar.

Binnen enkele minuten kreeg Sylvie een behandeling.

Ik zat naast haar bed.

Haar kleine hand lag in de mijne.

Langzaam werd haar ademhaling rustiger.

Haar schouders ontspanden.

De angst in haar ogen verdween.

Pas toen begon ik zelf weer te ademen.

Claudia bleef de hele tijd.

Zonder te klagen.

Zonder aandacht te vragen.

Gewoon aanwezig.

Twee uur later zaten we in de wachtruimte.

De arts had bevestigd dat ik precies juist had gehandeld.

Nog langer wachten had gevaarlijk kunnen worden.

Ik voelde een rilling door mijn lichaam gaan.

Niet vanwege wat gebeurd was.

Vanwege wat had kunnen gebeuren.

Claudia zat naast me.

Een tijdje zei niemand iets.

Toen sprak ze……………

Lees verder op de volgende pagina.