“Daar!” wees hij. “Ze hebben dieren binnengebracht! Dat is verboden!”

De agenten stapten naar binnen… maar hun blik veranderde onmiddellijk toen ze de scène zagen.

De doos.

De uitgeputte hond.

De zes pasgeboren pups.

En Claire, op haar knieën, huilend.

Eén van de agenten zuchtte zacht.

“Wat is hier precies aan de hand?” vroeg hij.

Julien stond langzaam op.

“Ze lagen op de snelweg,” zei hij. “Als ik ze had laten liggen, waren ze dood.”

Lemaire snoof. “Dat is niet het probleem! Dit is een appartementsgebouw, geen opvangcentrum!”

De tweede agent keek hem strak aan. “Rustig, meneer.”

Toen richtte hij zich weer tot Julien.

“Heeft u een dierenarts gebeld?”

Claire schudde haar hoofd. “We… we kwamen net binnen…”

De agent knikte.

“Goed. Dat doen we nu.”

—

Twintig minuten later stond de woonkamer vol.

Een dierenarts.

Een vrijwilliger van een opvang.

De agenten.

En Lemaire… die steeds stiller werd.

De dierenarts onderzocht de pups één voor één.

Toen bleef hij hangen bij het kleinste pupje — degene die bijna gestorven was.

Hij fronste.

“Wacht eens…” zei hij.

Hij draaide het pupje voorzichtig om.

En toen zag hij het.

Een klein, bijna onzichtbaar stukje tape… vast aan de vacht.

Julien fronste. “Wat is dat?”

De dierenarts trok het voorzichtig los.

Daaronder zat iets hards.

Heel klein.

Hij haalde het eruit.

Een minuscuul metalen buisje.

De kamer viel stil.

“Dat hoort hier niet,” zei de dierenarts langzaam.

De agent stapte dichterbij. “Wat is het?”

De dierenarts draaide het tussen zijn vingers.

“Het lijkt… op een microcapsule.”

Julien voelde een koude rilling.

“Waarom zou dat… in een pup zitten?”

Niemand antwoordde meteen………… ..

Lees verder op de volgende pagina.