Teresa bleef een paar seconden naar het slot staren. Ze probeerde de sleutel opnieuw, harder deze keer, alsof geweld een deur kon overtuigen om open te gaan.

« Wat is dit voor onzin? » riep ze.

Ik deed rustig de deur open, maar bleef in de deuropening staan.

« De sloten zijn vervangen, » zei ik kalm.

Ze keek me aan alsof ze verwachtte dat ik ieder moment zou beginnen te lachen.

« Laat me binnen. »

« Nee. »

« Alejandro woont hier. »

« Dat klopt niet helemaal, » antwoordde ik. « Alejandro woonde hier. Vanaf vandaag woont hij hier alleen nog als ik dat wil. »

Achter haar stond Alejandro met een kartonnen doos in zijn handen. Zijn gezicht was bleek. Hij had net de sleutels van de bedrijfsauto moeten inleveren. Zijn toegangspas werkte niet meer en zijn zakelijke laptop was opgehaald volgens de normale bedrijfsprocedure…………….

Lees verder op de volgende pagina.