Aller au contenuMijn ogen vulden zich met tranen.
Onder de foto’s lag nog een map.
Daarin zaten documenten van een gespecialiseerd universitair ziekenhuis.
Ik begreep er eerst niets van.
Tot ik de woorden zag:
« Experimenteel behandelprogramma. »
Nog een blad.
« Kandidaat goedgekeurd. »
En helemaal onderaan een toestemmingsformulier dat Ben al had ondertekend.
Mijn hart bonsde.
Hij had me verteld dat er geen hoop meer was.
Waarom had hij dit verborgen?
Net toen ik de papieren terug wilde leggen, hoorde ik de deur opengaan.
« Je hebt het gevonden, » zei Ben zacht.
Ik draaide me om.
Hij keek me niet boos aan.
Alleen verdrietig.
« Waarom? » vroeg ik met gebroken stem.
Hij ging langzaam op het bed zitten.
« Omdat ik niet wilde dat jij je leven zou stilzetten voor een kans die misschien niet eens één procent bedraagt…………..