Aller au contenuNog eens.
KLOP. KLOP.
Romy begon te huilen.
De andere baby bewoog ook onrustig in haar bedje.
Hélène greep Claire’s arm.
“Niet openen,” fluisterde ze.
De klop werd harder.
Dan een stem.
Laag.
Mannelijk.
“Open de deur. We weten dat ze daar is.”
Claire’s hart stopte bijna.
Ze keek naar het campingbedje.
Naar Amira.
Ze zoeken ons.
Het was geen waarschuwing geweest.
Het was een belofte.
Hélène begon te trillen.
“Claire…”
Maar Claire was al aan het bewegen.
Niet naar de deur.
Maar naar de lichten.
Ze deed alles uit.
De woonkamer viel in duisternis.
Alleen de zwakke gloed van buiten bleef over.
De stem klonk opnieuw.
Rustiger deze keer.
Gevaarlijker.
“Dit hoeft niet moeilijk te zijn.”
Claire hield Romy dicht tegen zich aan.
Haar blik vast op de deur.
Op het hout dat plots veel te dun leek.
Voor het eerst sinds ze moeder was geworden—
voelde ze echte, rauwe angst.
Niet voor zichzelf.
Maar voor de twee kinderen in die kamer.
Eén van haar.
Eén achtergelaten.
Maar nu…
allebei haar verantwoordelijkheid.
Ze draaide zich naar haar moeder.
“Bel de politie,” fluisterde ze.
Hélène knikte, handen trillend terwijl ze haar telefoon pakte.
Buiten werd het stil.
Te stil.
Alsof ze luisterden.
Wachtten.
Claire haalde langzaam adem.
En besefte één ding met ijzige helderheid—
Wat er ook achter die deur stond…
zou niet zomaar vertrekken.