“Het komt goed,” fluisterde ze, maar ze wist niet tegen wie ze dat zei.

Hélène liep nerveus heen en weer.

“Wat doen we?” vroeg ze. “We moeten de politie bellen, toch?”

Claire knikte… maar aarzelde.

Haar blik ging weer naar het briefje.

Ze zoeken ons.

Niet “mij”.

Ons.

“Als iemand haar achterlaat met die woorden…” zei Claire langzaam, “dan betekent het dat ze echt bang is.”

“En wij dan?” zei Hélène scherp. “Wij moeten ook bang zijn!”

Ze had gelijk.

Maar toch…

Claire keek weer naar het kindje.

Amira.

Een naam.

Een identiteit.

Niet zomaar een ‘achtergelaten baby’.

“Misschien worden ze gevolgd,” zei Claire. “Misschien dacht die vrouw dat dit de enige veilige plek was.”

Hélène staarde haar aan.

“Waarom hier?”

Claire slikte.

“…Omdat ze wist wie ik was.”

Die gedachte hing zwaar tussen hen in.

Hélène’s ogen werden groot.

“Denk je dat dit met jou te maken heeft?”

Claire dacht na.

Haar werk.

De mensen die ze kende.

De laatste maanden.

Die vreemde momenten die ze had genegeerd…

“Dat weet ik niet,” zei ze eerlijk. “Maar dit voelt niet willekeurig.”

Op dat moment—

klop.

Beide vrouwen verstijfden.

Een harde klop op de voordeur.

Midden in de nacht…………..

Lees verder op de volgende pagina.