Aller au contenuDe dagen daarna belde Rimma Nikolaïevna meerdere keren.
Svetlana nam niet op.
Ze had tijd nodig om na te denken.
Een week later stond haar schoonmoeder onverwacht voor de deur.
Ze hield een doos met gebak vast.
« Kunnen we praten? »
Svetlana liet haar binnen.
Rimma keek rond in het appartement.
« Mooi huis, » zei ze.
« Dat vond u drie jaar geleden ook al. »
De oudere vrouw zuchtte.
« Misschien ben ik te ver gegaan. »
« Misschien? »
Ze zweeg.
Na een lange stilte zei ze eindelijk:
« Ik was bang dat Oleg ooit alles kwijt zou raken. »
« En daarom wilde u dat ik iets zou verliezen. »
Rimma antwoordde niet.
Ze wist dat er niets meer viel goed te praten.
Voordat ze vertrok, liet ze het gebak op tafel staan.
Svetlana raakte het niet aan.
Later die avond kwam Oleg opnieuw langs.
Hij had een map bij zich.
« Wat is dat? »
« Alle kopieën van de bonnetjes die mijn moeder had. »
Hij legde ze op tafel.
« Ik wil niet dat ze ooit nog tegen je worden gebruikt. »
Hij keek haar recht aan.
« Ik heb ook besloten dat mijn moeder zich niet langer met ons huwelijk mag bemoeien. »
Svetlana hoorde zijn woorden.
Maar vertrouwen kwam niet terug door één gesprek.
« Dat zul je moeten bewijzen, » zei ze.
Hij knikte.
« Dat begrijp ik. »
De weken daarna veranderde er veel.
Oleg bezocht zijn moeder nog steeds, maar maakte duidelijke afspraken.
Er werd niet meer gesproken over het appartement.
Niet meer over eigendom.
Niet meer over toekomstige rechtszaken.
Langzaam begon Rimma te beseffen hoeveel schade haar wantrouwen had veroorzaakt.
Op een middag belde ze Svetlana opnieuw.
Dit keer niet om hulp te vragen.
Alleen om excuses aan te bieden.
« Ik verwacht niet dat je me vergeeft, » zei ze. « Maar ik wilde dat je wist dat ik spijt heb. »
Svetlana luisterde aandachtig.
« Excuses zijn een begin, » antwoordde ze rustig. « Vertrouwen moet groeien. »
Toen het gesprek eindigde, keek ze uit het raam.
Ze wist dat sommige relaties nooit meer hetzelfde zouden worden.
Maar ze wist ook iets anders.
Vanaf dat moment zou niemand ooit nog in stilte plannen maken over haar toekomst zonder dat zij haar eigen stem liet horen.