Aller au contenuSophie maakte een klein verstikt geluid.
“Niet doen.”
Ethan keek haar eindelijk rechtstreeks aan.
“Waarom niet?”
Ze had geen antwoord.
Dus opende hij de map.
De eerste foto was genoeg.
Lucas en Sophie.
Charleston.
Zijn arm om haar middel.
Hun gezichten dicht tegen elkaar alsof ze al jaren verliefd waren.
Ethan slikte hard.
Toen kwamen de hotelboekingen.
De screenshots.
De overschrijvingen van gezamenlijke rekeningen.
Weekendtrips vermomd als conferenties.
En tenslotte…
de reservering van vanavond.
Lumière.
“Mijn licht ❤️”
Ik zag letterlijk hoe iets in Ethan brak terwijl hij de pagina’s omsloeg.
Sophie begon zacht te huilen.
Niet uit schuld.
Uit angst.
Want eindelijk moest ze kijken naar de schade die ze veroorzaakt had.
Lucas wreef nerveus over zijn gezicht.
“Clara, ik wilde je geen pijn doen.”
Ik lachte bijna.
Niet hard.
Gewoon ongelovig.
“Fascinerend,” zei ik zacht. “Want vrijwel al je keuzes deden precies dat.”
Hij keek omlaag.
Voor het eerst in jaren zag hij er niet belangrijk uit.
Niet machtig.
Niet zelfverzekerd.
Gewoon… klein.
Ethan sloot langzaam de map.
Toen keek hij naar Sophie alsof hij haar nog nooit eerder had gezien.
“Hoe lang?” vroeg hij.
Ze fluisterde bijna onhoorbaar:
“Een jaar.”
Hij knikte langzaam.
Alsof hij zichzelf dwong overeind te blijven vanbinnen.
“Een volledig jaar…………….