Mijn adem stokte.

Drie harde kloppen.

Niet nerveus.

Niet aarzelend.

Doelgericht.

Luca bewoog onmiddellijk.

Niet paniekerig.

Efficiënt.

Zijn hand gleed onder zijn colbert en plots besefte ik met ijzige helderheid dat hij gewapend was.

Mijn maag draaide om.

“Blijf achter mij,” zei hij kalm.

“Ik ga nergens achter je staan,” siste ik.

Hij keek me nauwelijks aan.

“Ellie,” zei hij zacht, “dit is niet het moment om koppig te zijn.”

Er werd opnieuw geklopt.

Harder deze keer.

Toen klonk een mannenstem door de deur.

“NYPD! Open de deur!”

Mijn hart sprong bijna uit mijn borstkas.

Politie?

Ik draaide me onmiddellijk naar Luca.

Zijn gezicht veranderde niet.

Maar zijn ogen werden donkerder.

Berekenend.

“Ken jij agenten die zonder sirenes of backup appartementen binnenvallen?” vroeg hij rustig.

Ik bevroor.

Omdat hij gelijk had.

Echte politie klonk anders.

Luca maakte een klein gebaar naar de bodyguard buiten.

De man opende direct de deur van de gang een paar centimeter terwijl hij zijn lichaam ervoor hield………….

Lees verder op de volgende pagina.