Lucas bleef stokstijf staan bij de ingang van het restaurant.

Alsof zijn lichaam plots vergeten was hoe bewegen werkte.

Sophie’s gezicht verloor langzaam alle kleur terwijl haar ogen heen en weer schoten tussen mij… en Ethan.

Ethan keek eerst naar haar.

Toen naar Lucas.

Toen weer naar mij.

Verwarring veranderde langzaam in iets veel gevaarlijkers.

Begrip.

Ik glimlachte rustig en wees naar de lege stoel tegenover ons.

“Ga zitten, Lucas,” zei ik zacht. “Je hebt tenslotte gereserveerd.”

Mensen in het restaurant deden alsof ze niet staarden.

Maar iedereen luisterde.

Dat voelde ik.

Lucas liep langzaam naar onze tafel alsof elke stap hem fysiek pijn deed.

“Clara…” begon hij schor. “Dit is niet—”

“Niet wat?” onderbrak ik kalm.

Sophie probeerde onmiddellijk in te grijpen.

“Ethan, ik kan dit uitleggen—”

“Kun je dat?” vroeg hij zacht.

Die zachtheid was erger dan geschreeuw.

Ik zag hoe zijn handen licht trilden onder tafel.

Lucas ging eindelijk zitten.

Maar niet naast Sophie.

Ver genoeg van haar vandaan alsof afstand plots bewijs kon uitwissen.

Ik haalde rustig een dunne map uit mijn tas en legde die midden op tafel.

Niemand raakte hem aan.

“Zeventien jaar,” zei ik terwijl ik Lucas aankeek.

“Zeventien jaar waarin ik jouw leugens verdedigde tegenover andere mensen.”

Zijn ogen werden glazig.

“Clara, alsjeblieft…”

Ik schoof de map richting Ethan.

“Open hem……………

Lees verder op de volgende pagina.