Zijn sleutels neerleggen.

Dezelfde routine.

Dezelfde stem.

Alsof hij niet net zijn leven had vernietigd.

Anna sloot rustig haar laptop.

Toen stond ze op.

Kevin glimlachte automatisch toen hij haar zag.

Dat maakte het bijna erger.

“Je bent nog wakker.” Hij liep richting keuken. “Ruikt lekker trouwens.”

Hij zag de koude kip op het aanrecht.

“Heb je niet gegeten?”

Anna keek hem alleen maar aan.

En langzaam begon zijn glimlach te verdwijnen.

“Wat is er?”

Ze pakte zonder een woord haar gebarsten telefoon van tafel en draaide het scherm naar hem toe.

De foto.

Zijn gezicht verloor onmiddellijk alle kleur.

Echt alle kleur.

Alsof iemand plots het bloed uit zijn lichaam had gehaald.

“Anna…”

Zijn stem brak.

Niet van verdriet.

Van paniek.

Hij zette direct een stap dichterbij.

“Dit is niet—”

“Niet wat het lijkt?” vroeg ze zacht.

Hij zweeg.

Want sommige beelden hebben geen uitleg nodig.

Anna zag zijn ogen onmiddellijk rekenen.

Niet hoe hij haar kon troosten.

Maar hoe hij zichzelf kon redden.

Altijd zichzelf eerst…………

Lees verder op de volgende pagina.