Aller au contenuDe volgende ochtend werd Jasper wakker door de geur van vers gezette koffie.
Highland Roast.
Precies zoals hij het wilde.
Hij glimlachte zelfgenoegzaam terwijl hij de trap afliep in zijn zijden badjas, volledig overtuigd dat hij eindelijk volledige controle had gekregen.
“Zie je wel?” zei hij luid terwijl hij de keuken binnenwandelde. “Ik wist dat ze uiteindelijk zou luisteren.”
Maar de keuken was anders.
Te stil.
Te netjes.
Melanie stond niet achter het fornuis.
In plaats daarvan zat ze rustig aan de grote marmeren tafel in een donkergrijs mantelpak, haar laptop open voor zich. Haar blauwe plek was nog zichtbaar onder haar linkerwang, maar haar gezicht straalde geen angst meer uit.
Alleen kalmte.
Naast haar zaten drie onbekende mensen.
Een oudere vrouw met zilveren haar en een scherpe blik.
Een man in een donker maatpak.
En een politieagent.
Jaspers glimlach verdween onmiddellijk.
“Wat is dit?”
Mevrouw Joyce kwam net binnen met haar porseleinen theekopje en verstijfde eveneens.
Melanie sloot rustig haar laptop………….