Aller au contenuGeen angst.
Geen schaamte.
Iets anders.
Kans.
Ethan stond op.
“Ik ga niet doen alsof dit met één nacht opgelost is,” zei hij. “Maar dit—” hij wees naar de melk, het eten, de warme deken om Lily “—dit is het begin.”
Hij liep naar de deur, maar stopte nog even.
“Morgen om negen uur komt er iemand langs,” zei hij. “Geen liefdadigheid. Een contract.”
Clara fronste.
“Een contract?”
Hij knikte.
“Ik investeer niet in problemen,” zei hij. “Ik investeer in mensen die eruit kunnen klimmen.”
Een korte stilte.
“En jij, Clara… bent nog niet klaar om te zinken.”
Toen de deur achter hem sloot, bleef Clara roerloos staan.
Lily sliep eindelijk.
De kamer voelde anders.
Niet groter.
Niet rijker.
Maar… lichter.
Op de tafel lag nog steeds haar telefoon.
Het bericht dat alles had veranderd stond er nog:
“Ik heb 50 € nodig voor melk…”
Clara keek ernaar.
Toen naar haar dochter.
En voor het eerst sinds maanden fluisterde ze iets dat ze bijna vergeten was:
“Misschien… komt het goed.”