“Goedemorgen, Jasper.”

Hij keek geïrriteerd naar de vreemden.

“Waarom zijn deze mensen in mijn huis?”

De oudere vrouw glimlachte klein.

“Interessante formulering.”

Jasper fronste.

Melanie stond langzaam op.

“Dit is Evelyn Hart,” zei ze kalm. “Hoofdjurist van Hartwell International.”

De naam sloeg zichtbaar in bij mevrouw Joyce.

Want iedereen in Aspen kende Hartwell International.

Miljardenbedrijf.

Investeringsgroep.

Vastgoed.

Hotels.

Banken.

Een van de machtigste familiebedrijven van Colorado.

Jasper keek opnieuw naar Melanie.

Verward.

“Nogmaals,” zei hij scherper. “Wat doen ze hier?”

Melanie liep rustig naar het aanrecht en schonk zichzelf koffie in.

“Zes jaar geleden,” begon ze zacht, “toen jij mij ontmoette in dat kleine café in Denver…”

Ze draaide zich langzaam naar hem om.

“…was ik niet zomaar een eenvoudige vrouw uit een klein stadje.”

Evelyn Hart glimlachte lichtjes.

“Ze was de eigenaar van Hartwell International.”

De stilte daarna was verstikkend.

Jasper lachte ongelovig.

“Wat?”

Maar niemand anders lachte.

Melanie zette haar koffiekop neer.

“Mijn achternaam was Hartwell vóór ik met jou trouwde.” Haar ogen bleven koud op de zijne gericht. “Je hebt gewoon nooit genoeg aandacht besteed om dat belangrijk te vinden.”

Mevrouw Joyce werd langzaam bleek.

“Nee…”

“Oh jawel,” zei Evelyn rustig. “Melanie bezit 51 procent van deze woning, inclusief het volledige landgoed waarop u momenteel woont.”

Jasper keek plots rond alsof de muren zelf hem begonnen te verraden.

“Dit slaat nergens op,” siste hij. “Ik betaal voor alles!”

De advocaat schoof langzaam een map over tafel.

“Volgens de financiële documenten betaalt mevrouw Hartwell al jaren vrijwel alle hypotheek-, belasting- en onderhoudskosten.”

Jasper opende zijn mond………….

Lees verder op de volgende pagina.