Aller au contenuIk glimlachte alleen.
Een uur later tikte iemand zacht op een glas.
Daniel.
Mijn zoon stond midden in de zaal.
Hij zag prachtig gelukkig eruit.
Toen keek hij rond.
Zijn glimlach verdween langzaam.
Hij had me gezien.
Aan de tafel van het personeel.
Zijn ogen werden groot.
« Mam? »
De hele ruimte draaide zich om.
Charlotte fronste.
« Mam? »
Daniel liep snel naar me toe.
« Mam, waarom zit je hier? »
Ik stond rustig op.
Victoria keek verward.
Charlotte werd bleek.
En toen glimlachte ik.
Rustig.
Vriendelijk.
« Het is helemaal goed, » zei ik. « Er is een kleine vergissing gebeurd. »
Ik draaide me naar Victoria.
Toen naar Charlotte.
« Maar aangezien we eindelijk kennismaken… » zei ik zacht.
Ik pakte een champagneglas van een dienblad.
« …denk ik dat het een goed moment is om mezelf voor te stellen. »
De hele zaal werd stil.
« Mijn naam is Isabelle Romero. »
Ik keek naar Charlotte.
Toen naar haar moeder.
« Ik ben Daniels moeder. »
Ik nam een kleine slok.
« En trouwens… »
Victoria’s glimlach begon langzaam te verdwijnen.
« …ik ben ook eigenaar van Pacific Ember Resort. »
Het geluid van een vallend champagneglas verbrak de stilte.
Omdat Victoria Holloway het uit haar hand had laten glijden.