Charlotte keek me vluchtig aan.

Niet echt naar mij.

Naar mijn jurk.

Mijn schoenen.

Mijn eenvoudige kapsel.

Toen glimlachte ze beleefd op die manier waarop sommige mensen glimlachen wanneer ze denken dat iemand lager op de sociale ladder staat.

« Nee, » zei ze luchtig. « Niets ernstigs. Ik probeer alleen te voorkomen dat de avond eruitziet alsof hij georganiseerd werd door iemand zonder smaak. »

Naast haar verscheen een vrouw van rond de zestig in een ivoorkleurige designerjurk.

Charlotte’s moeder.

Victoria Holloway.

Perfect gestyled haar. Grote diamanten oorbellen. Het soort zelfvertrouwen dat groeit wanneer iemand jarenlang denkt dat geld hetzelfde is als klasse.

Ze keek me nauwelijks aan.

« Kun je iemand halen die hierover beslissingen mag nemen? » vroeg ze terwijl ze haar champagne aannam. « Geen belediging. »

Geen belediging.

Mensen zeggen dat meestal vlak voordat ze precies dat doen.

Ik glimlachte alleen.

« Natuurlijk. »

Voordat ik iets kon toevoegen, kwam een andere medewerker naar Charlotte toegelopen en fluisterde iets in haar oor.

Charlotte keek geïrriteerd.

« Oh God. Mijn toekomstige schoonmoeder is eindelijk aangekomen. »

Ik knipperde.

Toekomstige schoonmoeder.

Ze had me nog nooit ontmoet.

Daniel had het druk gehad met projecten en reizen. Dineetjes waren uitgesteld. Vakanties verplaatst.

Ik had foto’s gezien.

Maar nooit ontmoetingen.

Victoria zuchtte.

« Hopelijk ziet ze er representatief uit. Je vertelde toch dat ze uit… eenvoudige omstandigheden komt? »

Charlotte lachte zacht.

« Daniel zegt dat ze lief is. »

Lief…………..

Lees verder op de volgende pagina.