“En… hebben jullie iemand?”
De arts keek naar zijn tablet.
Toen omhoog.
“Ja.”
Een korte pauze.
“Ava Ashton heeft zich aangemeld.”
De wereld leek even stil te vallen.
“Wat?” zei Marcus.
Eric keek scherp op.
“Dat slaat nergens op.”
Sienna’s gezicht verstarde.
“Dat kan niet,” fluisterde ze.
Maar diep vanbinnen wist ze het al.
Ava stond op dat moment alleen in een andere gang.
Klaar om te tekenen.
Niet als held.
Niet als martelaar.
Gewoon… iemand die eindelijk zelf een keuze maakte.
De pen bleef even boven het papier hangen.
Toen dacht ze aan die zeven dagen.
Aan alles wat nooit gezegd was.
Aan alles wat nooit erkend zou worden.
En toch—
Ze tekende.