De regen voelde kouder buiten dan ze van binnen had geleken.

Mara trok haar dunne jas dichter om zich heen terwijl ze Charles volgde langs de zijkant van de kas. Het licht van binnen viel in lange, warme stroken naar buiten, maar hier was het stiller. Eerlijker.

Onder een kleine overkapping, half beschut tegen de regen, stond een meisje.

Ze had haar armen om zichzelf heen geslagen, alsof ze zichzelf bij elkaar hield. Haar haar was vochtig aan de punten. Haar blik schoot even op toen de deur achter Mara dichtviel.

Voor een seconde zei niemand iets.

Toen fluisterde het meisje: “Ben jij… Mara?”

Haar stem was zachter dan Mara zich herinnerde. Maar ze herkende het meteen. Niet aan het geluid alleen, maar aan de manier waarop het trilde op het randje van verdwijnen.

Mara knikte langzaam.

“Ja.”

Het meisje zette één kleine stap naar voren. Alsof ze eerst moest testen of dit echt was.

“Ik wist niet zeker of je echt bestond,” zei ze. “Ik bedoel… ik wist dat je bestond. Maar… niet zo.”

Mara glimlachte licht. Geen grote, geruststellende glimlach. Gewoon echt.

“Ik ook niet,” zei ze zacht. “Niet zo.”

Dat leek iets te breken in de spanning.

Het meisje lachte kort, nerveus. Veegde snel onder haar ogen.

“Mijn naam is Grace,” zei ze. “Ik heb alleen maar ‘G’ gestuurd die nacht. Ik vond mijn naam toen te zwaar.”

Mara knikte.

“Dat snap ik.”

Ze gingen naast elkaar staan onder het afdak, terwijl de regen zacht bleef tikken op het plastic dak boven hen.

Even zwegen ze.

Maar het was geen ongemakkelijke stilte.

Het was de soort stilte waarin niemand zich hoeft te verstoppen.

“Ik heb die nacht vaak opnieuw afgespeeld,” zei Grace uiteindelijk. “Wat ik zei. Wat jij zei. Wat er gebeurd zou zijn als je niet had geantwoord.”

Mara keek naar haar handen.

“Ik heb er ook aan gedacht,” gaf ze toe. “Niet op dezelfde manier. Maar… je blijft sommige gesprekken bij je dragen.”

Grace knikte langzaam.

“Je zei dat ik mijn hand op de tegels moest leggen,” zei ze. “Ik voelde hoe koud ze waren. En ineens… was ik weer een beetje daar. Niet alleen in mijn hoofd.”

Mara glimlachte zacht.

“Dat was het idee.”

Grace keek haar aan. Echt aan.

“Waarom deed je dat?” vroeg ze. “Je kende me niet.”

Die vraag.

Die simpele, eerlijke vraag.

Mara haalde diep adem…………….

Lees verder op de volgende pagina.