Aller au contenu« Vorige maand kreeg ik een brief zonder afzender. Alleen mijn naam stond erop. Binnenin zat een oude foto van Emily en mij, met een telefoonnummer. »
« Ik dacht eerst dat het een gemene grap was. »
« Maar toen ik belde… »
Emily maakte haar zin af.
« …hoorde ze mijn stem. »
Geen van ons kon nog iets zeggen.
Tien jaar verdriet, schuldgevoel en hoop kwamen tegelijk naar boven.
Ik liep naar Nora.
« Al die jaren heb ik geprobeerd een vader voor je te zijn. »
Ze keek naar de vloer.
« Maar diep vanbinnen was ik altijd bang dat je me ooit zou haten. »
Ik schudde mijn hoofd.
« Nee. »
Ik sloot haar stevig in mijn armen.
« Jij bent nooit mijn dochter kwijtgeraakt. »
Daarna strekte ik mijn andere arm uit naar Emily.
Voor het eerst in tien jaar stonden we met z’n drieën in dezelfde omhelzing.
Buiten bleef de regen zachtjes vallen.
Maar binnen voelde het eindelijk alsof de lange, donkere nacht voorbij was.
Als je wilt, kan ik ook �deel 3 schrijven met