Aller au contenu« Die avond gingen Nora en ik wandelen langs het bos. Een bestelwagen stopte naast ons. Een man stapte uit en greep me vast. »
Ik voelde mijn maag samentrekken.
« Nora probeerde me los te trekken. Ze schreeuwde, beet de man in zijn arm en gooide stenen naar hem. »
Nora begon opnieuw te huilen.
« Hij sloeg me zo hard dat ik bewusteloos raakte. »
Emily vervolgde:
« Toen Nora bijkwam, was ik verdwenen. »
Ik keek naar Nora.
« Je hebt me dit nooit verteld. »
« Niemand zou me geloven, » zei ze met trillende stem. « Iedereen dacht al dat ik schuldig was. Ik was bang. »
Emily pakte Nora’s hand vast.
« Ze heeft geprobeerd mijn leven te redden. »
Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.
« Waar was je al die jaren? »
Emily haalde diep adem.
« De man hield me gevangen. Jarenlang. Uiteindelijk wist ik te ontsnappen. Ik had geen papieren, geen geld en wist niet eens of jij nog leefde. »
« Hoe heb je ons gevonden? »
Ze glimlachte zwak.
« Via Nora. »
Ik keek verbaasd op.
Nora knikte……….