Ik kon mijn adem nauwelijks inhouden terwijl ik de doos langzaam opende. Mijn handen trilden zo erg dat ik bang was de inhoud te laten vallen. Sophie keek me nieuwsgierig aan, haar grote ogen vol verwachting.

« Beloof me dat het iets moois is, mama, » fluisterde ze.

Bovenop lag een witte envelop met in sierlijke letters onze namen geschreven. Ik opende de kaart en begon hardop te lezen.

« Lieve Sophie,

Als je deze brief leest, betekent dat dat je eindelijk de oceaan hebt gezien. Dat was altijd mijn grootste wens voor jou. Ik wilde dat je de golven zou horen, het zand tussen je tenen zou voelen en zou ontdekken hoe groot en prachtig de wereld is………….

Lees verder op de volgende pagina.