Aller au contenuAlsof ze niet bestond.
Zijn ogen verlieten Camille geen seconde.
“Ben je gewond?”
Zijn stem was zacht.
Veel te zacht.
Camille begon plotseling te huilen.
Niet luid.
Niet hysterisch.
Gewoon die stille, gebroken tranen van iemand die veel te lang sterk heeft geprobeerd te zijn.
Hij nam haar gezicht tussen zijn handen.
“Wie heeft je pijn gedaan?”
Camille keek naar Hélène.
Ze hoefde niets te zeggen.
Julien draaide zich langzaam om.
En Hélène zette automatisch een stap achteruit.
Voor het eerst in haar leven was ze bang voor haar eigen zoon.
“Julien, luister naar me—”
“Nee.”
Eén woord.
Koud.
Hard.
Definitief.
“Je liegt al maanden.”
Zijn ogen gingen naar de papieren.
Toen naar de militaire brief.
Toen naar Camille.
Alles viel op zijn plaats.
De verdwenen telefoontjes.
De onbeantwoorde berichten.
De vreemde stiltes.
De reden waarom Camille nooit had teruggeschreven.
Zijn gezicht veranderde niet.
Maar zijn blik werd leeg.
En dat was veel erger.
“Je vertelde haar dat ik gewond was?”
Hélène slikte.
“Julien, ik deed wat nodig was voor onze familie—”
“Onze familie?”
Hij lachte.
Een korte, ongelooflijke lach.
“Mijn familie staat daar.”
Hij wees naar Camille.
Naar haar buik.
“Niet jij.”
Hélène begon sneller te ademen.
“Mam, begrijp me—dit meisje gebruikt je. Ze wil je geld, je naam—”
Plotseling schoof Julien een stoel opzij.
Het harde geluid deed Hélène opschrikken.
Hij pakte zijn telefoon……………