Nate keek eerst nauwelijks naar zijn telefoon.

Hij glimlachte nog steeds naar de gasten terwijl Melanie haar hand op zijn arm legde en naar de fotograaf draaide.

« Nog één foto, » zei ze lachend.

Zijn telefoon trilde opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

Eerst fronste hij alleen maar.

Toen haalde hij het toestel uit zijn zak.

Ik was op dat moment al thuis. Mijn blauwe jurk hing over de stoel in mijn slaapkamer. Ik zat in stilte aan mijn keukentafel met een kop thee die koud was geworden.

Barnaby zat tegenover mij.

Hij zei niets.

Soms zijn de mensen die het meest om je geven slim genoeg om stil te blijven.

Mijn telefoon lichtte op.

Nate.

Ik nam niet op.

Nog een keer.

Nog een keer.

Toen kwam een bericht.

« Mam, bel me onmiddellijk. »

Vijf minuten later nog een.

« Wat gebeurt er? »

Ik nam langzaam een slok thee.

Barnaby keek op……………

Lees verder op de volgende pagina.