“De datum,” zei ze. “Ik heb hem opgezocht.”

Een korte stilte.

“Ik wist niet… dat je vrouw was overleden.”

Ethan keek weg.

“Je wist veel dingen niet.”

“Dat klopt,” zei ze.

Geen verdediging.

Geen excuus.

Gewoon… erkenning.

Vanuit de gang klonk een zacht hoestje.

Beiden draaiden zich om.

Poppy stond daar.

Klein.

Bleek.

Met haar knuffel stevig tegen zich aan.

Ethan liep meteen naar haar toe.

“Hee, liefje… je moet nog rusten.”

Ze keek langs hem heen.

Naar Celeste.

“Wie is dat?”

Ethan aarzelde.

Maar Celeste antwoordde zelf.

“Ik ben iemand van het werk van je papa.”

Poppy knikte langzaam.

Alsof dat alles verklaarde.

Celeste keek naar het kind.

Lang.

Iets in haar gezicht veranderde.

Zacht.

Bijna onmerkbaar.

Maar echt.

“Ze lijkt op jou,” zei ze.

Ethan schudde licht zijn hoofd.

“Ze lijkt op haar moeder.”

Er viel een stilte.

Maar deze keer… was die anders.

Menselijker.

“Ik heb het dossier bekeken nadat je wegging,” zei Celeste plots.

Ethan keek haar weer aan.

“En?”

“En ik realiseerde me dat je het werk van drie mensen deed.”

Geen trots.

Geen compliment.

Een feit.

“En dat niemand zich ooit heeft afgevraagd wat dat met je deed.”

Ethan haalde diep adem.

“Dat is hoe het werkt.”

Celeste schudde haar hoofd.

“Niet meer.”

Hij fronste.

“Wat bedoel je?”

Ze zette een stap dichterbij.

“De fusie gaat door,” zei ze. “Het bestand was perfect. Zoals altijd.”

Een kleine pauze.

“Maar dat is niet waarom ik hier ben.”

Ze keek naar Poppy.

Toen weer naar hem.

“Ik heb het bestuur vanochtend bijeengeroepen.”

Ethan voelde opnieuw spanning opkomen.

“En?”

“En ik heb iets gedaan wat ik nog nooit eerder heb gedaan…………….

Lees verder op de volgende pagina.