Aller au contenuEthan bleef roerloos in de deuropening staan.
De regen sloeg tegen zijn schouders, maar hij voelde het nauwelijks.
Celeste Hart stond daar… zonder entourage, zonder chauffeur, zonder haar gebruikelijke onberispelijke controle.
Alleen.
Natgeregend.
En… anders.
“Mag ik binnenkomen?” vroeg ze.
Geen bevel.
Geen druk.
Een vraag.
Dat alleen al voelde vreemd.
Ethan aarzelde.
Hij dacht aan zijn e-mail. Aan de woorden die hij had gestuurd zonder terug te kijken.
Aan alles wat hij had opgegeven.
En toch…
deed hij een stap opzij.
“Kom binnen.”
Ze stapte naar binnen en keek kort rond.
Het kleine huis.
De versleten bank.
De speelgoedhoek.
De geur van thee, medicijnen en regen.
Dit was geen wereld die zij kende.
Niet echt.
Ze deed haar jas uit, hield hem even vast, alsof ze niet zeker wist waar ze hem moest laten.
Ethan nam hem zonder iets te zeggen en hing hem op.
De stilte tussen hen was zwaar.
Maar niet vijandig.
“Waar is je dochter?” vroeg ze.
“In bed,” antwoordde hij kort. “Ze is ziek.”
Celeste knikte langzaam.
Ze leek iets te willen zeggen… maar deed het niet.
Voor het eerst sinds hij haar kende, zocht ze naar woorden.
“Als je hier bent om me terug te halen,” zei Ethan uiteindelijk, “dan verspillen we allebei onze tijd.”
Hij klonk niet boos.
Gewoon… klaar.
Celeste keek hem aan.
Lang.
Toen schudde ze haar hoofd.
“Ik ben hier niet om je terug te halen.”
Een korte stilte.
“Ik ben hier omdat ik iets gemist heb.”
Ethan fronste.
“Dat is nieuw.”
Een bijna onzichtbare glimlach verscheen op haar gezicht.
“Voor mij ook.”
Ze liep langzaam naar het raam en keek naar buiten.
De regen viel nog steeds hard.
“Toen ik je e-mail las,” zei ze zacht, “was mijn eerste reactie woede.”
Ethan zei niets.
Dat verbaasde hem niet.
“Niemand loopt zomaar weg van iets van die schaal,” ging ze verder. “Niet midden in een fusie. Niet zonder waarschuwing.”
Ze draaide zich om.
“Maar toen zag ik het wachtwoord.”
Ethan voelde zijn maag samentrekken………..