Aller au contenu“Dat is niet wat ik bedoel.”
Hij stapte niet dichterbij.
Maar zijn stem brak eindelijk.
“Hij is ook van mij… toch?”
De stilte duurde lang.
Te lang.
Toen knikte ze.
Heel klein.
En in dat ene gebaar zat alles.
De waarheid.
De pijn.
De verloren jaren.
En iets anders…
Iets dat nog niet dood was.
Mateo keek van de één naar de ander.
Verward.
Maar nieuwsgierig.
Adrián zakte langzaam door zijn knieën.
Niet als een zakenman.
Niet als een rijke man.
Maar als een vader die twaalf jaar te laat was.
“Het spijt me,” zei hij.
Niet tegen Elena.
Niet tegen het verleden.
Maar tegen de jongen.
En voor het eerst sinds het ongeluk…
voelde Adrián weer iets.
Niet leegte.
Niet controle.
Maar iets gevaarlijkers.