Aller au contenuIk liep terug de garage in.
Elke stap voelde zwaar, alsof de lucht zelf me probeerde tegen te houden.
De eerste vriezer stond nog open. De koude damp kringelde langzaam omhoog, als een stille getuige van wat er net was gebeurd. Maar mijn ogen gingen meteen naar de tweede.
Die kleinere.
Die met het hangslot.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn keel voelde.
“De stoute kinderen… die niet meer terugkomen.”
De woorden van Iris bleven rondzingen in mijn hoofd.
Kinderen fantaseren.
Dat wist ik.
Maar dit… dit voelde niet als fantasie.
Ik trok aan het hangslot.
Stevig.
Echt dicht.
Geen speling.
Geen twijfel.
Ik keek om me heen.
Op de werkbank lag een hamer.
Daarnaast een oude koevoet.
Mijn handen grepen hem zonder dat ik erover nadacht.
Net toen ik hem wilde optillen—
“Wat dóe jij hier?”
De stem sneed door de garage als glas.
Ik draaide me om.
Dolores stond in de deuropening.
Klein.
Rechtop.
Haar ogen koud en scherp.
“Mijn spullen ophalen,” zei ik.
Mijn stem klonk vreemd rustig.
Te rustig.
Haar blik gleed naar de open vriezer.
Toen naar mij.
Toen weer naar de andere vriezer.
Met het slot.
“Iris was stout,” zei ze simpel.
Alsof dat alles verklaarde.
Ik zette een stap naar haar toe.
“Je hebt haar in een vriezer gestopt.”
Geen vraag.
Een feit…………….