Ik stond op een paar meter afstand en voelde mijn maag samenknijpen.

De ober had gelijk gehad.

Er zat iets in dat glas.

Maar niemand wist nog wat.

Een familielid riep dat er een ambulance moest worden gebeld. Binnen enkele minuten ontstond er paniek. De muziek stopte. Gasten fluisterden met elkaar. Mijn moeder probeerde de andere familieleden gerust te stellen.

Thomas knielde naast zijn moeder.

— Mam, kijk me aan.

Ze keek hem aan.

En toen keek ze plotseling naar mij.

Haar gezicht veranderde.

Er was geen verwarring meer in haar ogen.

Alleen pure angst.

Ze wist wat ik had gedaan.

Ik liep langzaam naar haar toe.

— Gaat het?

Ze antwoordde niet.

Thomas keek van haar naar mij.

— Waarom kijk je zo naar elkaar?

Ik slikte.

Ik wist dat ik op dat moment een keuze moest maken.

Ofwel deed ik alsof ik niets wist.

Ofwel vertelde ik de waarheid.

Maar voordat ik iets kon zeggen, kwam de jonge ober naar ons toe.

Zijn gezicht was bleek.

— Meneer… ik moet u iets vertellen.

Thomas stond op.

— Wat dan?

De jongen keek naar mijn schoonmoeder.

— Uw moeder heeft mij gevraagd iets in het glas van uw vrouw te doen.

De zaal werd doodstil.

Ik zag Thomas verstijven.

— Wat zei je?

De ober haalde diep adem.

— Ze gaf me geld. Ze zei dat het alleen een kalmerend middel was. Ik moest wachten tot uw vrouw even weg was.

Mijn schoonmoeder probeerde overeind te komen.

— Dat is niet waar!

De ober schudde zijn hoofd.

— Ik heb het bericht nog op mijn telefoon.

Hij liet het scherm zien.

Thomas las het bericht.

Zijn gezicht verloor alle kleur.

— Mam…

Mijn schoonmoeder begon te huilen.

— Ik wilde haar geen kwaad doen.

Ik keek haar aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.