Aller au contenuChristopher herstelde zich snel genoeg om een nerveuze glimlach op te zetten.
“Uiteraard,” zei hij terwijl hij eindelijk James’ hand schudde. “Natalie heeft me verteld dat jullie elkaar professioneel kennen.”
Ik zei niets.
Dat was het probleem.
Want ik had hem nooit verteld hoeveel James wist over mij.
James glimlachte beleefd, maar zijn ogen bleven op mij gericht.
“Professioneel,” herhaalde hij langzaam. “Dat is wel een heel bescheiden omschrijving.”
Een serveerster kwam langs met champagneglazen. Christopher pakte er meteen één vast alsof hij iets nodig had om zijn handen bezig te houden.
Ik kende die versie van hem.
Wanneer hij zich onzeker voelde, begon hij sneller te praten.
“Natalie is heel creatief,” zei hij luchtig. “Ze doet iets met ontwerpwerk en historische gebouwen. Meer een passieproject eigenlijk.”
James keek hem nu echt aan.
“Een passieproject?”
Christopher lachte ongemakkelijk. “Je weet wel. Boutique restauraties. Kleine opdrachten.”
De stilte daarna was subtiel. Maar scherp.
Ik voelde meerdere mensen in de buurt luisteren zonder te kijken.
Toen zette James langzaam zijn glas neer.
“Christopher,” zei hij vriendelijk, “Natalie heeft de afgelopen twee jaar persoonlijk toezicht gehouden op drie van de meest winstgevende restauratieprojecten in Manhattan.”
Christopher knipperde.
James ging verder.
“De Whitmore Foundation heeft vorig kwartaal alleen al twaalf miljoen geïnvesteerd in projecten die zij heeft geleid.”
Nu keek Christopher me aan alsof hij een vreemde zag.
“Wat?”
Zijn stem was zacht. Te zacht.
Ik hield mijn blik rustig………….
Lees verder op de volgende pagina.
“Ik dacht niet dat je geïnteresseerd was in mijn werk.”
Dat raakte hem harder dan wanneer ik hem had aangevallen……….