Aller au contenuZonder ruimte voor leugens.
Want dit keer…
was er bewijs.
De deur sloot opnieuw.
Maar de stilte die volgde was anders dan die van eerder die nacht.
Niet zwaar.
Niet dreigend.
Maar… opgelucht.
Savannah lag uitgeput tegen de bank.
Khloe zat naast haar.
Nog steeds trillend.
Ik ging tegenover hen zitten.
“Het is voorbij,” zei ik zacht.
Savannah schudde haar hoofd.
“Nee… dit is het begin.”
Ik dacht even na.
Toen knikte ik.
Ze had gelijk.
Khloe keek naar me.
Voorzichtig.
Alsof ze nog steeds niet zeker wist of ze echt veilig was.
“Blijf je?” vroeg ze.
Die simpele vraag…
raakte dieper dan alles.
Ik glimlachte licht.
“Altijd.”