Toen naar Khloe.

“Dan komen ze niet meer als familie binnen.”

De sirenes kwamen dichterbij.

Luider.

Echter.

Eindelijk.

Buiten ontstond beweging.

Stemmen.

Autodeuren.

Radio’s.

Daniel vloekte achter de deur.

Mijn moeder zei niets meer.

Er werd hard op de deur geklopt.

Maar dit keer anders.

“Politie! Open doen!”

Ik liep naar de deur.

Aarzelde geen seconde.

En draaide het slot open.

Twee agenten stapten naar binnen.

Hun blik gleed meteen naar Savannah… naar het bloed… naar Khloe.

Alles veranderde in seconden.

Professioneel.

Snel.

Veilig.

“Wie heeft dit gedaan?” vroeg één van hen.

Ik draaide me om.

Wees naar de gang.

“Hij staat daar.”

Daniel probeerde nog iets te zeggen.

Maar het werkte niet meer.

Zijn stem klonk kleiner.

Breekbaar.

Mijn moeder begon te praten.

Te snel.

Te veel.

Zoals altijd wanneer controle haar ontglipte.

Maar deze keer luisterde niemand.

De agenten namen hen mee.

Zonder discussie………………

Lees verder op de volgende pagina.