“Dat kan niet…”

Ik bladerde verder.

Er waren ziekenhuispapieren. Brieven. Een oude geboorteakte. En helemaal onderaan lag een kleine envelop met mijn naam erop.

Voor Daniel, als hij ooit oud genoeg is om de waarheid te kennen.

Ik wilde de envelop openen, maar plotseling hoorde ik achter me een stem.

“Niet doen.”

Ik draaide me om.

Vivian stond in de deuropening.

Ze was doodsbleek.

“Vivian… wat is dit?”

Ze liep langzaam naar me toe en ging op haar knieën naast de koffer zitten.

“Je ouders hebben je je hele leven voorgelogen.”

“Over wat?”

Ze keek me recht aan.

“Over wie je moeder is.”

Ik lachte zenuwachtig.

“Mijn moeder is mijn moeder. Dat weet ik toch?”

Vivian schudde haar hoofd.

“Je hebt nooit geweten dat ik je biologische moeder ben.”

De kamer leek plotseling te draaien.

“Wat?”

Ze begon te huilen.

“Ik was vijfentwintig toen ik jou kreeg. Je vader was niet degene die je dacht dat hij was. Mijn familie dwong me afstand van je te doen. Ze vertelden me dat jij bij een rijke familie zou opgroeien en alles zou krijgen wat ik je nooit kon geven.”

“Mijn ouders…”

“Ze waren er toen jij geboren werd,” fluisterde Vivian. “Ze namen je mee. Ze beloofden dat ik je later mocht bezoeken.”

“Maar dat deden ze niet……….

Lees verder op de volgende pagina.