Aller au contenuDe enorme smeedijzeren poorten gleden langzaam open.
Achter hen lag geen gehuurde feestzaal, geen restaurant en zeker geen bescheiden woning zoals de familie Mendoza had verwacht.
Voor hen strekte zich een indrukwekkend landgoed uit. Een lange oprijlaan, omringd door perfect onderhouden tuinen, leidde naar een elegante villa die uitkeek over de heuvels van Valle Verde.
Niemand zei een woord.
De voertuigen reden langzaam naar binnen.
Alejandro voelde zijn maag samentrekken.
« Dit moet een vergissing zijn, » mompelde hij.
Maar toen zij dichterbij kwamen, zagen ze het familiewapen boven de hoofdingang.
De naam was duidelijk zichtbaar:
VARELA ESTATE
Doña Victoria kneep haar ogen samen.
« Varela… » fluisterde ze.
Die naam kende iedereen in Guadalajara.
De familie Varela bezat hotels, landbouwgrond, vastgoedprojecten en investeringsmaatschappijen door heel Mexico.
Ze behoorden tot de rijkste families van de regio.
Maar wat onmogelijk leek, was dat Elena diezelfde naam nu droeg.
Bij de ingang stonden medewerkers in nette uniformen klaar om de gasten te ontvangen.
« Welkom, » zei een gastvrouw vriendelijk.
« Mevrouw Varela verwacht u. »
Niemand wist wat te zeggen.
Binnen was alles nog indrukwekkender.
Kristallen kroonluchters verlichtten de grote hal.
Originele kunstwerken sierden de muren.
Een kwartet speelde zachte klassieke muziek.
Alejandro voelde zich steeds ongemakkelijker.
Gedurende vijf jaar had hij Elena behandeld alsof zij afhankelijk van hem was.
Alsof zij zonder hem niets had.
Nu begon hij zich af te vragen hoeveel hij eigenlijk nooit over haar had geweten.
Aan het einde van de hal verscheen Elena.
Ze droeg een eenvoudige maar elegante jurk.
Geen overdreven juwelen.
Geen poging om indruk te maken.
Ze straalde simpelweg zelfvertrouwen uit.
Voor het eerst zag Alejandro haar niet als zijn ex-vrouw.
Hij zag haar als een vrouw die volledig buiten zijn bereik stond.
« Welkom allemaal, » zei Elena rustig.
« Ik ben blij dat jullie mijn uitnodiging hebben geaccepteerd. »
Doña Victoria dwong zichzelf te glimlachen.
« Je hebt ons verrast. »
« Dat was niet mijn bedoeling. »
Elena’s antwoord kwam zonder enige bitterheid.
« Vandaag gaat niet over verrassingen. »
De familie keek elkaar verward aan.
« Waar gaat het dan over? » vroeg Paola.
Elena glimlachte.
« De waarheid. »
Daarna nodigde ze iedereen uit naar de grote tuin achter het huis.
Lange tafels stonden opgesteld onder witte tenten.
Alles was prachtig voorbereid.
Toch voelde de sfeer ongemakkelijk.
Alsof niemand nog wist welke rol hij moest spelen…………….