Dat alles van hem was.

De rechter las verder.

“Elke beslissing die de waarde van het familievermogen negatief beïnvloedt, kan aanleiding geven tot herziening van het beheer.”

De woorden hingen zwaar in de lucht.

Toen keek de rechter naar een ander dossier dat bij het testament was gevoegd.

Zijn wenkbrauwen trokken samen.

“Wat is dit?”

De advocaat van William Bennett haalde diep adem.

“Dat zijn financiële rapporten die mijn cliënt had laten verzamelen voordat hij overleed.”

David werd bleek.

“Welke rapporten?”

Niemand antwoordde direct.

De rechter begon te bladeren.

Pagina na pagina.

Zijn blik werd steeds ernstiger.

Toen keek hij op.

“Meneer Bennett, kunt u uitleggen waarom bedrijfsfondsen zijn gebruikt voor persoonlijke uitgaven die niet zijn geregistreerd in de officiële administratie?”

De zaal verstijfde.

Davids advocaat stond onmiddellijk op.

“Bezwaar, Uw Edelachtbare.”

“Afgewezen.”

David veegde zenuwachtig over zijn voorhoofd.

“Ik weet niet waar u het over heeft.”

De rechter hield een document omhoog.

“Volgens deze gegevens zijn er aanzienlijke bedragen overgemaakt naar privérekeningen gedurende meerdere jaren.”

Zelfs de advocaat van David leek verrast.

Hij draaide zich langzaam naar zijn cliënt.

“David?”

Maar David gaf geen antwoord.

Zijn stilte sprak luider dan woorden.

Voor maanden had hij geprobeerd mij af te schilderen als iemand die niets had bijgedragen.

Hij had beweerd dat ik geen rol speelde binnen het bedrijf.

Dat ik afhankelijk was geweest van zijn succes.

Nu begonnen de documenten een ander verhaal te vertellen.

Een verhaal waarin ik jarenlang de administratie had bijgehouden.

Een verhaal waarin ik degene was geweest die de rekeningen controleerde.

Een verhaal waarin ik herhaaldelijk vragen had gesteld over ontbrekende bedragen.

Vragen waarop David altijd boos reageerde.

Plotseling vielen alle puzzelstukken op hun plaats.

De rechter sloot het dossier.

“Gezien deze nieuwe informatie acht de rechtbank het noodzakelijk om aanvullende financiële onderzoeken uit te voeren.”

David sloeg met zijn hand op tafel.

“Dit is belachelijk!”

“Genoeg,” antwoordde de rechter.

De woede op Davids gezicht maakte langzaam plaats voor wanhoop…………

Lees verder op de volgende pagina.