De jaren na Richards vertrek waren niet gemakkelijk.

De eerste maanden leefde Claire van spaargeld en kleine freelance-opdrachten die ze vanuit huis kon doen terwijl Ethan sliep. Elke dag was een strijd tussen vermoeidheid, verdriet en de verantwoordelijkheid om een kind alleen groot te brengen.

Toch gaf ze nooit op.

Elke keer als Ethan glimlachte, herinnerde ze zichzelf eraan waarom ze moest doorgaan.

Richard daarentegen leek zijn nieuwe leven zonder enige moeite voort te zetten.

Op sociale media verschenen foto’s van luxe vakanties, sportwagens en exclusieve feesten. Madison stond altijd naast hem, glimlachend alsof ze samen de perfecte toekomst hadden gevonden.

Af en toe stuurde Richard een kort bericht.

Geen vraag naar Ethan.

Geen interesse in zijn gezondheid.

Alleen opmerkingen die Claire eraan herinnerden hoe weinig hij om hen gaf.

Na een paar jaar stopten zelfs die berichten.

Voor Richard bestond zijn zoon eenvoudigweg niet meer.

Maar Ethan groeide op.

En hij groeide op tot precies het tegenovergestelde van wat zijn vader ooit had voorspeld.

Vanaf jonge leeftijd was hij nieuwsgierig.

Hij stelde honderden vragen.

Waarom vliegen vliegtuigen?

Waarom veranderen de seizoenen?

Waarom schitteren sterren?

Claire kende niet altijd de antwoorden, maar ze moedigde hem altijd aan om te blijven leren.

« Blijf vragen stellen, » zei ze vaak.

« Dat is hoe slimme mensen groeien. »

Op school viel Ethan al snel op.

Niet omdat hij luid was.

Niet omdat hij populair wilde zijn.

Maar omdat hij werkte.

Terwijl andere kinderen videogames speelden, bracht Ethan uren door in de bibliotheek.

Terwijl anderen klaagden over huiswerk, zag Ethan elke opdracht als een kans om beter te worden…………

Lees verder op de volgende pagina.