“Ze woonde samen met een man die haar steeds verder isoleerde van iedereen. Toen hij zijn baan verloor, werd alles erger. Hij begon haar geld af te pakken. Daarna verkocht hij zelfs spullen uit hun huis.”

Mark voelde zijn gezicht warm worden van schaamte.

“Maar waarom neem je iedere avond al die spullen mee?” vroeg hij.

Evelyn wees naar de luiers en de dozen met babyvoeding.

“Omdat mijn kleindochter honger had.”

De woorden kwamen er bijna fluisterend uit.

“Sarah schaamde zich om hulp te vragen. Ze wilde niet dat iemand wist hoe slecht het ging. En ik kon niet toekijken.”

Mark keek naar de dozen.

“Maar ik dacht dat je dit allemaal uit de winkel haalde.”

“Ik ook,” zei Jessica plotseling.

Iedereen keek haar aan.

Jessica werd bleek.

“Wat bedoel je?”

Ze begon te huilen.

“Ik heb Evelyn vorige maand een deel van mijn boodschappen gegeven. Ze wilde het eerst niet aannemen. Ze zei dat ze het later zou terugbetalen.”

Evelyn schudde haar hoofd.

“Dat geld heb ik nooit aangenomen.”

Mark keek opnieuw naar de koffer.

“Dus waar komt alles vandaan?”

Evelyn haalde een stapel kassabonnen uit de map.

“Van mijn eigen geld. Ik koop wat ik kan betalen. Soms na mijn werk. Soms bij een goedkope winkel. Soms bij een voedselbank.”

Mark pakte een bon.

Toen zag hij iets wat zijn maag deed omdraaien.

De meeste producten in de koffer stonden helemaal niet op de voorraadlijsten van Sweet Haven…………..

Lees verder op de volgende pagina.